اسناد و مصاحبه هایی از رهبران حزب توده (بخش دو)

در بخش (اسنادی از حزب توده و اکثریت)مجموعه اسنادی را در اختیار مخاطبانمان قرار دادیم .تا این مساله را بیشتر و بازتر کنیم هم اکنون این بحث را با جزئیات بیشتر و منابع خاصی که در فضای مجازی قرار داشت در اختیار قرار می دهیم.

نکته: 

این مقالات هیچگاه هدفی صرفا برای سرزنش و تحقیر و همچنین لعن و نفرین فرستادن پستی را حاظر نکرده.انتظار این است مه نقاطع مختلف تاریخ ایران و همچنین چرایی شکست های بزرگ چپ در زمانی مه نیروهای گسترده ای در اختیار داشت و بی شک در صورت نبود انقلاب 57 شکل نمی گرفتو

اما از آنجا که جناب خمینی می فرماید که چپ ها هیچ کاری برای انقلاب نمرده اند و ناثیری نداشتند .باید پرسید که حتی جناب خمینی به گفته خود اعتقاد دارد؟

اسنادی از روزنامه های اکثریت و توده در باب عملکردشان در سال های 60

داوری تاریخ کار بسیار سخت است.نمی توان یکسوئه نگری کرد و بطور مطلق سخن از واقعیت گفت و همچنین نمی توان ندید و هیچ سخن نگفت.
در باب ((خیانت احزاب :حزب توده و اکثریت/به نقل از گروه ها و احزاب دیگر پیکار و اقلیت و ..)) در مقاطعی بحرانی می توان اسنادی در میان نشریه های توده و کار اکثریت پیدا کرد که واقعیات تاریخی و همچنین بار دیگر چرایی این چنین واکنشی از سوی دو حزب که بکی به اندازه چند دهه فعالیت سیاسی مخفیانه داشته و دیگری در بحرانی ترین زمان قبل از بهمن 57 فعالیت های تاثیر گذاری داشته اند را که خود را پیرو کمونیسم ((به نقل از محکوم کنندگان :استالینیسم و طرفداری از سرمایه داری دولتی شوروی)) با حکومت اساسا بنیاد گرای اسلامی با ریشه های کاملا لیبرال که در همان ابتدا موضع ضد چپ گرفته بودند مراوده داشته باشند .آیا رهبران کارکشته ای که ده ها سال کار سیاسی و یک تریلی سواد مارکسیستی به دنبال خود می کشیدند توان تجزیه شرایط کاملا دهشتناک سال های 60 را نداشتند ؟ و اگر مسئاله بر سر این است که این کنش یک سیاست عمده بوده در جهت منافع بازیگران اصلی صحنه باید به اندازه کافی حوصله کرد و رویداد های مختلف را از آثار به جا مانده مطالعه نمود. این اصل مهمی در زمینه نقد ریزبینانه و واقع بینانه تاریخ که می توان مازیار بهروز و یرواند آبراهامیان را در این مساله سر امد دانست .